HOMEΠΡΟΦΙΛSORBETΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΚΤΥΠΩΣΗ ΣΕΛΙΔΑΣ

SORBET

Οδηγός Κάβας Οδηγός Διασκέδασης Αρχείο Τευχών

IMPORT GR

Άρθρα Πρόσωπα Συνταγές Αρχείο Τευχών

IMPORT DE

Artikel Interviews Rezepte ---

ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ

politispress.gr ---

Wine people: Κωνσταντίνος Λαζαράκης

συνέντευξη στον οινολόγο Ανέστη Χαϊτίδη

Σαν αυτόν υπάρχουν μόνο 277 σε όλο τον κόσμο και κανένας άλλος στην Ελλάδα, αφού είναι ο μοναδικός έλληνας Master of Wine. Αγάπησε την μουσική, αλλά η περιέργειά του, τον οδήγησε στο κρασί, από το οποίο μαγεύτηκε. Ευτυχώς, διότι διαθέτει το ταλέντο να μεταβιβάζει αυτή την μαγεία, είτε από τα θρανία της σχολής του, είτε απλώς από τη συνέντευξη που ακολουθεί.

Βασίλης ΠαπαγιαννάκοςΣυνήθως ένας Master έχει υπεράνθρωπες ικανότητες. Το ίδιο και ένας Master of Wine;
Σίγουρα όχι! Με σκληρή δουλειά, διάβασμα, εμπειρίες και αγάπη, ο καθένας θα μπορούσε να γίνει ένας Master of Wine. Το θέμα δεν είναι αν μπορεί κάποιος να κάνει κάτι, αλλά το πόσο πολύ θέλει αυτό το κάτι. Οι πιο πολλοί που, άδικα, νομίζουν ότι οι εξετάσεις του MW έχουν ένα υπερφυσικό στοιχείο, μάλλον θα έχουν ακούσει για τις πρακτικές εξετάσεις του MW ο κάθε υποψήφιος πρέπει να δοκιμάσει 36 κρασιά, για τα οποία δεν γνωρίζει τίποτα, και να αναγνωρίσει περιοχή προέλευσης, ποικιλία σταφυλιού, διαδικασία παραγωγής, εσοδεία, δυνατότητα παλαίωσης και άλλα. Ακόμη και αυτό όμως δεν είναι τίποτε άλλο από μια διαδικασία που, αν την πάρεις βήμα-βήμα και έχεις δεδομένη την γνώση, τότε τα πράγματα γίνονται σχετικά πιο βατά. Δοκιμάζουμε το κρασί και κάθε στοιχείο του αποκλείει κάποιες δυνατότητες και μας οδηγεί πιο κοντά στην αλήθεια. Έχει βαθύ χρώμα; Έχει υψηλό αλκοόλ ή χαμηλή οξύτητα; Τι αρώματα έχει; Κάθε χαρακτηριστικό βγάζει εκτός επιλογών συγκεκριμένες ποικιλίες και περιοχές. Συνεχίζεις με αυτόν τον τρόπο μέχρι να φτάσεις σε ελάχιστες δυνατές επιλογές και αυτό είναι ακριβώς που βαθμολογείται. Σημασία έχει η λογική συνέπεια του σκεπτικού και όχι το αν θα το βρεις ή όχι. Υπήρξε άτομο που βρήκε ακριβώς 33 από τα 36 κρασιά και τελικά δεν πέρασε γιατί απλώς αναγνώρισε τα κρασιά «φωτογραφικά» και όχι μέσα από μια σειρά σκέψεων που θα αποδείκνυε την γνώση του.

wineΠοιος καλός άνεμος σε οδήγησε στα μονοπάτια του κρασιού;
Μάλλον η περιέργειά μου. Η πρώτη μου αγάπη ήταν η μουσική και συγκεκριμένα η κιθάρα. Μετά από πολλά χρόνια σπουδών και δουλειάς ως καθηγητής κιθάρας πήρα χαμπάρι ότι ή θα έπρεπε να αρχίσω να δουλεύω σε σκυλάδικα, δηλαδή αυτό που λέγαμε «σκάψιμο» ή θα έπρεπε να φυτοζωώ. Μέχρι να δω το θέμα κατάματα, είχα περάσει στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, όχι γιατί είχα πάθος για την Μηχανολογία αλλά γιατί ήμουν καλός μαθητής και μπορούσα να περάσω όπου ήθελα. Άλλη πίκρα από εκεί τότε, αφού νόμιζα ότι οι σπουδές μου θα με οδηγήσουν κατευθείαν στο πλατύσκαλο της Ferrari… Για όσους δεν είχαν οικογενειακές καταβολές στον χώρο, η καριέρα θα συμπεριλάμβανε πολύ γιαπί, μυστρί και άλλα τέτοια. Παράλληλα με τα παραπάνω, ήρθα κοντά στο κρασί σχεδόν μαγνητισμένος. Συναρπάστηκα με το να αρπάζεις ένα ποτήρι και να μπορείς να βγάλεις πληροφορίες για την ιστορία πίσω από αυτό. Ταυτόχρονα, ανακάλυψα ότι ήμουν και καλός σε αυτό το κομμάτι πιο κοντά σε ότι έκανα στην μουσική και πολύ μακριά από ότι έκανα στο Πολυτεχνείο.

Βιβλίο - Τα Ελληνικά ΚρασίαΠρέπει κάποιος να θέλει να γίνει Master of Wine για να επισκεφθεί την σχολή σου;
Σε καμία περίπτωση. Έχουμε τέσσερα επίπεδα σπουδών, με το πρώτο, που έχει διάρκεια 10 διδακτικών ωρών, να ξεκινά από ένα πολύ βασικό επίπεδο. Όσο πάμε προς το δεύτερο (25 ώρες) και το τρίτο (40 ώρες) τόσο τα πράγματα γίνονται και πιο απαιτητικά. Στην κορυφή υπάρχει το Diploma, που ολοκληρώνεται σε δύο χρόνια, έχει πολλές εργασίες, έχει εξετάσεις με τυφλή δοκιμή 12 κρασιών και άλλα πολλά. Αυτό είναι ένα πολύ δύσκολο χαρτί και απαιτείτε από το Ινστιτούτο των Masters of Wine για να σε δεχθούν ως μαθητή. Όμως, τρώγοντας έρχεται η όρεξη… Υπάρχουν άτομα που ήρθαν κοντά μας για χόμπι και όχι μόνο ακολούθησαν σπουδές μαζί μας για χρόνια αλλά και αποφάσισαν να ασχοληθούν με το κρασί και επαγγελματικά. Φέτος έχουμε και τους μαθητές μας που αποφοιτούν από το Diploma και μάλλον θα υπάρχει και ένας που δεν θα είναι στον χώρο του κρασιού επαγγελματικά!

Η ζωή είναι μικρή για να…
Χάνεις έστω και ένα δευτερόλεπτο!

Ο Κωνσταντίνος Λαζαράκης είναι ο πρώτος και μοναδικός έλληνας Master of Wine, έναν τίτλο που μόνο μερικές εκατοντάδες «τρελοί» του κρασιού, 277 συγκεκριμένα, σε όλον τον κόσμο μπορούν να περηφανεύονται ότι κατέχουν. Παρόλα αυτά ο Κωνσταντίνος- όπως και σχεδόν όλοι οι άνθρωποι, οι οποίοι είναι πραγματικοί γνώστες του αντικειμένου τους- είναι προσγειωμένος, φιλικός και αγαπητός σε όλον τον κόσμο του κρασιού. Έβαλε σκοπό την μετάδοση των γνώσεων του στην Ελλάδα, ιδρύοντας το WSPC, δηλαδή το ελληνικό τμήμα του WSET, της σχολής που δίνει τους τίτλους που οδηγούν, μετά από τέσσερα επίπεδα σπουδών, στην αρχή του εκπαιδευτικού προγράμματος του Ινστιτούτου του Master of Wine, χωρίς ωστόσο να είναι απαραίτητο να στοχεύει κανείς τόσο ψηλά για να την επισκεφθεί (πληροφορίες www.wspc.gr 210-9882544).
Ο Κωνσταντίνος Λαζαράκης είναι επίσης οινικός σύμβουλος στην εταιρεία διανομής «Αίολος», η οποία διακινεί μερικά από τα κορυφαία εισαγόμενα κρασιά στην Ελλάδα, ενώ εκπροσωπεί πολλές φορές τα κρασιά της χώρας μας σε εκδηλώσεις του εξωτερικού.
Έχει γράψει το εξαιρετικό βιβλίο «Τα ελληνικά κρασιά» (Εκδόσεις Ψύχαλος), το οποίο θα πρέπει να έχει στη βιβλιοθήκη του κάθε φίλος του κρασιού, ενώ μοιράζεται τις γνώσεις του για το κρασί και από τις σελίδες τα περιοδικού «Status».

Ναυαγός σε ένα ερημονήσι. Μαζί με εσένα σώζεται η αγαπημένη σου και τρεις διαφορετικές φιάλες κρασιού. Ποια κρασιά θα ήθελες να είναι αυτά.
Να το κάνουμε καλύτερα τρεις παλέτες; (γέλια…). Αν έπρεπε όμως πραγματικά να επιλέξω τόσες φιάλες, τότε θα επέλεγα δύο αγαπημένα κρασιά της αγαπημένης μου Μαλαγουζιάς, ζυμωμένη σε βαρέλι, και ένα παλιό Sauternes και μια φιάλη για εμένα μάλλον ένα παλιό Ξινόμαυρο!

Η αγαπημένη σου ελληνική ποικιλία ή περιοχή;
Σε μια παρουσίαση για τα ελληνικά κρασιά στον Καναδά, κάποιος μου έκανε την ίδια ερώτηση. Η απάντησή μου ήρθε αυθόρμητα: «Τα αγαπώ τόσο πολύ που δεν μπορώ να έχω αγαπημένα». Έτσι, θα αντιστρέψω λίγο την ερώτηση. Αν έπρεπε να ονομάσω τις δύο ελληνικές ποικιλίες που έχουν την δυναμική να σαγηνεύσουν καταναλωτές κρασιού παγκοσμίως, τότε θα έλεγα χωρίς δισταγμό το μοσχοφίλερο και το αγιωργήτικο. Αν κάποιος με ρωτούσε τις δύο ελληνικές ποικιλίες που έχουν την δυνατότητα να δώσουν κρασιά-μύθους, τότε θα διάλεγα το ασύρτικο και το ξινόμαυρο.

Ελληνικό VS εισαγόμενο κρασί, Παλιός VS Νέος κόσμος. Τελικά υπάρχουν σύνορα στο κρασί;
Έπεσες στην περίπτωση τώρα… Για μένα, η μεγαλύτερη ευχαρίστηση στο κρασί είναι το να ανακαλύπτω κάτι το καινούργιο. Έτσι, είναι δεδομένο πως δεν υπάρχουν σύνορα για κάποιον που βλέπει το κρασί με αυτό τον τρόπο. Θέλω να δοκιμάσω κάθε κρασί που υπάρχει στον πλανήτη, όσο φθηνό και αν είναι, όσο ταπεινή και αν είναι η καταγωγή του. Όποτε πηγαίνω για δείπνο με την παρέα μου, το σύνθημά μου είναι: «ποτέ μια δεύτερη φιάλη από το ίδιο κρασί». Αν καταναλώσουμε δέκα φιάλες, τότε αυτές θα είναι από δέκα διαφορετικά κρασιά. Όσο περισσότερες πλευρές ανακαλύπτεις στο κρασί, τόσο μαγεύεσαι και «χάνεσαι». Από την άλλη, όποτε συναντώ άτομο που μου δηλώνει φίλος του κρασιού και στην συνέχεια αρχίζει τις εκφράσεις του στιλ «εγώ πίνω μόνο ελληνικό κρασί» ή «μόνο Bordeaux» ή «συλλέγω μόνο κόκκινα κρασιά», τότε ξέρω ότι κάπου δεν υπάρχει αληθινή αγάπη. Συγκεκριμένα για το ελληνικό κρασί, έχω πια πεισθεί πως δεν μπορείς να το αγαπήσεις, να το εκτιμήσεις και να το καταλάβεις αν δεν έχεις μια καλή ιδέα του τι γίνεται σε παγκόσμιο επίπεδο. Για να δεις αν ο γιος σου έχει πραγματικό ταλέντο στο μπάσκετ, δεν πρέπει να έχεις δει και λίγα παιγνίδια NBA;


Copyright NewLine all rights reserved - Powered by fractal.gr