HOMEΠΡΟΦΙΛSORBETΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΚΤΥΠΩΣΗ ΣΕΛΙΔΑΣ

SORBET

Οδηγός Κάβας Οδηγός Διασκέδασης Αρχείο Τευχών

IMPORT GR

Άρθρα Πρόσωπα Συνταγές Αρχείο Τευχών

IMPORT DE

Artikel Interviews Rezepte ---

ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ

politispress.gr ---

Πρόσωπα: Klaus Below

Συνέντευξη στον Ανέστη Χαϊτίδη

Klaus Below“Είμαι ένας φαν του ελληνικού κρασιού, αλλά δεν είμαι φίλος των ελληνικών εστιατορίων
στην Γερμανία”

Στο εστιατόριο «Ντο-Ρε» απέναντι από τον Λευκό Πύργο στη Θεσσαλονίκη, συναντήσαμε τον Klaus Below, έναν παθιασμένο φιλέλληνα και οπαδό του καλού ελληνικού κρασιού. Η συζήτηση μας περιστράφηκε γύρω από το κρασί που τόσο αγαπάει, την Ελλάδα και τη σχέση του με τα ελληνικά εστιατόρια της Γερμανίας.

Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με την Ελλάδα;
Ο πατέρας μου ήταν ο τελευταίος δάσκαλος της οικογένειας των Bismarck και μεγαλώσαμε με τις αρχές του ουμανισμού, αναπόσπαστο μέρος του οποίου είναι η ελληνική φιλοσοφία, οι Έλληνες σκεπτικιστές και φυσικά η ελληνική ιστορία.

Η πρώτη γουλιά κρασί;
Πάλι μέσα στην οικογένεια, αφού οι γονείς μου έπιναν καθημερινά κρασί και εμείς τα παιδιά πίναμε κρυφά τις λίγες σταγόνες που έμεναν στα ποτήρια.

Πότε επισκέφθηκες την Ελλάδα πρώτη φορά;
Ήταν το 1968, ήμουν στις διακοπές μου στην Κέρκυρα και από τότε ερχόμουνα τακτικά. Από το 1975 ήμουν πολύ τακτικά ανταπο-κριτής του Βαυαρικού τμήματος του τηλεοπτικού καναλιού ARD στην Ελλάδα και τα τελευταία χρόνια, όπως γνωρίζεις, ειδικός ανταποκριτής της νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Klaus Below

Η πρώτη σου επαφή με τα ελληνικά εστιατόρια της Γερμανίας;
Ως φοιτητής τότε, έπρεπε να τα βγάλουμε πέρα με λίγα λεφτά και είχε διαδοθεί παντού ότι ο «Έλληνας» έχει καλό και φθηνό φαγητό, ενώ έδιναν και ένα ούζο στο τέλος δωρεάν. Γι ‘ αυτό πηγαίναμε στον Έλληνα εστιάτορα.

Ο οποίος υπάρχει ακόμη;
Στο 90-95% των εστιατορίων οι ιδιοκτήτες τους εγκλωβίστηκαν και δεν ακολούθησαν την εξαιρετική ανάπτυξη της Ελλάδας και φυσικά ούτε του ελληνικού κρασιού. Είμαι ένας φαν του ελληνικού κρασιού, αλλά δεν είμαι φίλος των ελληνικών εστιατορίων στην Γερμανία, τα οποία σερβίρουν ακόμη αυτά τα παλιομοδίτικα και φτηνιάρικα κρασιά.

Βλέπεις όμως και κάποια ελπίδα για την ελληνική γαστρονομία του εξωτερικού;
Όπως ξέρεις οι συνάδελφοί μου στο κανάλι με κατηγορούν ως το Πρώσο-Έλληνα. Έχω πάντα ελπίδα, ωστόσο θεωρώ ότι οι Έλληνες εισαγωγείς της Γερμανίας, με πολύ λίγες εξαιρέσεις, όχι μόνο δεν ακολούθησαν την εξέλιξη του ελληνικού κρασιού, αλλά αντιθέτως αντιστέκονται να προωθήσουν αυτό το πολιτιστικό αγαθό, που ξεκίνησε από την Ελλάδα για να διαδοθεί σε όλο τον κόσμο.

Ευθύνονται όμως μόνο οι εισαγωγείς ή έχουν και τα δικά τους μερίδια ευθύνης οι Έλληνες παραγωγοί, αλλά και οι γαστρονόμοι στην Γερμανία;
Σε πρώτη φάση ευθύνονται αν μπορούμε να μιλήσουμε για ευθύνη- οι εισαγωγείς και οι Έλληνες γαστρονόμοι, διότι δεν ακολουθούν την εξέλιξη. Ένα καλό παράδειγμα είναι η εταιρεία «Ευ. Τσάνταλης», η οποία προσπάθησε να εκπαιδεύσει τους εισαγωγείς και τους γαστρονόμους της Γερμανίας. Οι εισαγωγείς δεν ενδιαφέρονται για τις προτάσεις, συνεχίζουν με το δικό τους, ιδιαίτερο στιλ. Σ’ ότι αφορά τους παραγωγούς, ακούμε αρκετά συχνά ότι το ελληνικό κρασί παραείναι ακριβό.

Klaus BelowΓια την παρουσία των ελληνικών οινοποιείων τι έχεις να πεις;
Οι Έλληνες παραγωγοί θα πρέπει να μάθουν να μιλούν με μία φωνή, δηλαδή «όλοι εμείς είμαστε το ελληνικό κρασί» και όχι εγωιστικά «Εγώ, εγώ, εγώ…». Καλό παράδειγμα είναι οι Ιταλοί, οι οποίοι προβάλλονται σε πρώτη φάση ως ιταλικό κρασί και σε δεύτερη φάση διαχωρίζονται σε περιοχές ή Κτήματα. Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό αυτό με δεδομένα και τα προβλήματα που απορρέουν και από την διαφορετική γλώσσα και γραφή. Είναι σημαντικό όλες οι ετικέτες που έρχονται στην Γερμανία να έχουν και γερμανικό κείμενο με σαφής αναφορές στις περιοχές και τις ποικιλίες.

Αγιωργίτικο ή Ξινόμαυρο;
Αγωργίτικο φυσικά! Αγαπώ το Αγιωργίτικο σκέτο ή σε συνδυασμό με άλλες ποικιλίες όπως Cabernet Sauvignon, Merlot. Εδώ θα πρέπει να αναφέρω και ένα όνομα, ένα μικρό οινοποιείο στην Νεμέα, τον Λαντίδη, έναν πραγματικά τρελό (με την καλή έννοια) οινοποιό με ένα φανταστικό Αγιωργίτικο, μια θεϊκή, διονυσιακή απόλαυση.

Από τα λευκά σταφύλια;
Σε πρώτη θέση έρχεται το Μοσχοφίλερο, σε δεύτερη το Ασύρτικο, ενώ σχεδόν στην ίδια θέση κατατάσσω και μια ποικιλία, η οποία δεν είναι γηγενής, το Sauvignon Blanc, το οποίο έχει αναπτύξει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Θεωρώ κάποια ελληνικά παραδείγματα όπως αυτά των Καρυπίδη και Κώστα Λαζαρίδη (για να αναφέρω μόνο δύο παραδείγματα) πραγματικά κορυφαία. Επίσης μπορούμε να βρούμε μερικά εξαιρετικά παραδείγματα Chardonnay, όπως το Κτήμα Δερέσκου στη Μεσσηνία ή και την Βηλάνα άλλη μια αγαπημένη μου ποικιλία- της Creta Olympias-Mediterra, η οποία είναι άλλο ένα παράδειγμα ενός ιδιαίτερου κρασιού.

Τι εύχεσαι για το μέλλον;
Θέλω οι Έλληνες να μάθουν να εκτιμούν την πανέμορφη χώρα τους. Να μεταχειρίζονται με σεβασμό την χώρα τους. Η χώρα αυτή έχει απίστευτες πηγές ανάπτυξης. Για το εξωτερικό θα έλεγα ότι δεν πρέπει να προωθείται τόσο η αρχαία Ελλάδα, η οποία είναι σε όλους γνωστή. Εγώ έβλεπα πάντα τον εαυτό μου ως έναν πρέσβη της σύγχρονης Ελλάδας, την οποία πρέπει να προβάλετε. Τέλος εύχομαι οι Έλληνες του εξωτερικού, οπουδήποτε κι αν βρίσκονται, να μην αναπαράγουν την Ελλάδα που άφησαν πίσω τους πριν 30-40 χρόνια, αλλά να γίνουν συμμέτοχοι της σύγχρονης Ελλάδας και να προβάλουν το νέο αυτό πρόσωπο της χώρας τους.

Curicculum vitae

Ο Klaus Below είναι δημοσιογράφος και για χρόνια απεσταλμένος του καναλιού ARD στην Ελλάδα. Γύρισε εκατοντάδες ντοκιμαντέρ για την Ελλάδα, ωστόσο το πιο αγαπημένο του γύρισμα ήταν αυτό που έκανε πριν περίπου 4 χρόνια για το ελληνικό κρασί. Μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ Μονάχου και Παλιουριού στη Χαλκιδική. Η γυναίκα του Katarina είναι επίσης δημοσιογράφος και μεγάλη φίλη της Ελλάδας. Σήμερα ασχολείται όλο και περισσότερο με την προώθηση του ελληνικού κρασιού.


Copyright NewLine all rights reserved - Powered by fractal.gr