Γευστική Δοκιμή: Γλυκιές αμαρτίες
Δοκιμάσαμε και αξιολογήσαμε τις πιο γλυκές “αμαρτίες” του ελληνικού αμπελώνα.
Σε εσάς απομένει να υποκύψετε στον πειρασμό που σας ταιριάζει περισσότερο!
του Ανέστη Χαϊτίδη οινολόγου
Στην επιτροπή της γευστικής δοκιμής συμμετείχαν: Νίκος Καραγιαννίδης, γ.γ. Πανελλήνιας Ένωσης Οινοχόων – Παναγιώτης Κουκουβίτης, πρ. Ελληνικής Λέσχης Γαστρονομίας – Στέφανος Κουνδουράς, λέκτορας οινολογίας Α.Π.Θ. – Ελένη Κεχρή, οινολόγος Οινοποιίας Κεχρή – Δημήτρης Γκουράβας, οινολόγος-δ/ντης παραγωγής Κτήματος Μιχαλάκη – Ακριβός Στεργίου, γευσιγνώστης – Στράτος Παπαθεοδώρου, μέλος Εν. Οινοχόων, οperations manager Συνεδ. Κέντρο POLIS – Ανδρέας Πάντος, οινολόγος – Παναγιώτης Κυριακίδης, οινολόγος Αμπελοοινική.
Τη γευστική δοκιμή οργάνωσε ο οινολόγος Ανέστης Χαϊτίδης.
Κοιτάζοντας διαχρονικά τις επιδόσεις των ελληνικών κρασιών, τα γλυκά κρασιά είναι αυτά που απολάμβαναν ανέκαθεν περισσότερο τη διεθνή καταξίωση. Η Μαυροδάφνη Πατρών ήταν ένα κρασί, που από την γέννησή της είχε εξαγωγικό προσανατολισμό και είχε υψηλά στάνταρ στην παραγωγή της. Η Σάμος έγινε γνωστή σε όλον τον κόσμο περισσότερο για το γλυκό κρασί της, παρά για τον Πυθαγόρα, ενώ για πολλούς το vinsanto της Σαντορίνης μπορεί να συγκρίνεται μόνο με τα πανάκριβα γλυκά κρασιά βορειότερων χωρών.
Γενικότερα στην Ελλάδα πολλές περιοχές παρήγαγαν παραδοσιακά γλυκά κρασιά. Στην βόρειο Ελλάδα τα πιο ονομαστά είναι τα λιαστά κρασιά της Σιάτιστας, τα οποία όμως δυστυχώς για να τα βρείτε, θα πρέπει να πάτε στην Σιάτιστα και να παρακαλέσετε γονυπετείς κάποιον τοπικό παραγωγό για μερικές σταγόνες από το πολύτιμο αυτό υγρό. Η ποικιλία που κυριαρχεί στην περιοχή είναι το Μοσχόμαυρο.
Το Μοσχάτο της Λήμνου, αν και δεν μπόρεσε ποτέ να φθάσει τη φήμη των κρασιών της Σάμου, μπόρεσε ειδικά τα τελευταία χρόνια, να μας δώσει μερικές πολύ ευχάριστες εκπλήξεις από το Μοσχάτο Αλεξανδρείας.
Η Σάμος είναι σαφώς η πρωτεύουσα του γλυκού ελληνικού κρασιού. Έχοντας τον μοναδικό αναγκαστικό οινοποιητικό συνεταιρισμό της Ελλάδας, ως εγγυητή της ποιότητας, αλλά και της εξασφάλισης των εισοδημάτων των αμπελοκαλλιεργητών, μπόρεσε να κρατήσει μία σταθερά υψηλή ποιοτική εικόνα στο γλυκό της κρασί.
Η Μαυροδάφνη είναι σίγουρα μία πολύ καλή, ελληνική απάντηση στο Πόρτο. Ωστόσο σε αντίθεση με την Σάμο, εδώ ο ανταγωνισμός μεταξύ των μεγάλων παραγωγών της περιοχής και η πίεση της αγοράς για όλο και πιο φθηνό προϊόν, οδήγησε το προϊόν αυτό στην απαξίωση. Ευτυχώς υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις και κάποιες πολλά υποσχόμενες νέες προσπάθειες.
Στην Πάτρα βέβαια έχουμε και αρκετό λευκό Μοσχάτο Πατρών. Το κορυφαίο αλλά και πολύ σπάνιο Μοσχάτο της περιοχής είναι αυτό του Ρίου Πατρών.
Μοσχάτο και Μαυροδάφνη καλλιεργούνται σχεδόν σε όλα τα γειτονικά Ιόνια νησιά, ωστόσο τα πιο φημισμένα είναι αυτά της Κεφαλονιάς.
Επιστρέφοντας στο Αιγαίο δεν μπορούμε να μην κάνουμε ειδική αναφορά στην Σαντορίνη, όπου παράγεται το Vinsanto, ο μοναδικός ελληνικός γλυκός Οίνος Ονομασίας Προέλευσης Ανωτέρας Ποιότητας Ο.Π.Α.Π. (οι υπόλοιποι ανήκουν στην κατηγορία των Ονομασίας Προέλευσης Ελεγχόμενη Ο.Π.Ε.). Παράγεται από λιαστά σταφύλια των ποικιλιών Ασύρτικο και Αηδάνι. Ως ιδιαίτερο χαρακτηριστικό έχει την παρουσία αρκετής οξύτητας. Στην Σαντορίνη έβαλαν μπρος και στην αναγνώριση ενός ακόμη τύπου γλυκού κρασιού, του Mezzo, τα χαρακτηριστικά του οποίου ακόμη δεν έχουν επακριβώς καθοριστεί και έτσι θα συναντήσετε αρκετές διαφορές από παραγωγό σε παραγωγό. Συνήθως αφορά κρασιά τύπου Vinsanto, αλλά με λιγότερα σάκχαρα.
Στην Κρήτη, στην περιοχή της Σητείας παράγεται επίσης γλυκό κρασί Ο.Π.Ε. από την ποικιλία λιάτικο. Ένα κρασί που έχει σίγουρα μεγάλο δυναμικό, ωστόσο σήμερα πολύ δύσκολα βρίσκομε κάτι αξιόλογο από την περιοχή αυτή.
Γλυκά κρασιά παράγονται βέβαια και σε άλλες περιοχές, από μεμονωμένους παραγωγούς. Εξαιρετικά παραδείγματα έχουμε στη Δράμα, την Εύβοια, την Αττική, τη Νεμέα, τη Ρόδο.
